Stanisław Ignacy Witkiewicz urodził się 24 lutego 1885r. w Warszawie. Jego ojcem byl znany krytyk, malarz i pisarz,twórca tzw. "stylu zakopiańskiego" Stanisław Witkiewicz,matką zaś
Maria Pietrzkiewiczowa nauczycielka muzyki. Pomiędzy rokiem 1890 a 1893 Witkiewiczowie
na stałe przenoszą się do Zakopanego. Witkacy od małego przejawia różnorodne zdolności
artystyczne: na początku malarskie i muzyczne, bardzo szybko uczy się pisać i podejmuje pierwsze próby pisarskie. W 1897r. Stanisław Witkiewicz zdaje egzamin do drugiej klasy
szkoły realnej
we Lwowie. Na zajęcia jednak nie uczęszcza tylko zdaje egzaminy semestralne,
ucząc się samodzielnie w domu w Zakopanem. W tym okresie poza dalszym rozwojem w
dziedzinach muzyki i malarstwa, Witkacy zaintersował się fotografią oraz filozofią.
W 1904r. Witkacy wyjeżdża do Włoch, odwiedzając po drodze Wiedeń i Monachium,
gdzie zwiedza liczne galerie. Dalej maluje i wydaje się, że w tym momencie swego życia uznaje siebie za malarza, dlatego w 1905r. wbrew woli ojca podejmuje naukę na Akademii Sztuk
Pięknych w Krakowie. Przełomem w jego
malarstwie okzuje się wycieczka do Paryża w 1908r. gdzie ma szansę zapoznać się z najnowszymi kierunkami w malarstwie.
Pod ich wplywem zrywa z dotychczsowym uprawianym malarstwem pejzażowym a pojawiają się jego pierwsze "potwory" oraz portrety.Na dalszym życiu młodego Witkiewicza zaważy silnie znajomość z aktorką Ireną Solską, którą obdarzy wielkim uczuciem. Niejako wynikiem tej znajomośći będzie pierwsza powieść Witkacego "622 upadki Bunga czyli Demoniczna kobieta" napisana w
latach 1909 - 1911.
Lata 1912 - 1913 Witkacy spędza w Zakopanem. W latach tych jego malarskie prace prezentowane są w Zakopanem, Warszawie, Krakowie. W życiu prywatnym
decyduje się na definitywne zerwanie romansu z Ireną Solską. Zaręcza się z poznaną w Zakpanem Jadwigą janczewską. Trudny okres narzeczeństwa kończy tragicznie samobójcza śmierć ukochanej w 1914r. Artysta zaś popada w głęboką depresję i sam bliski jest targnięcia się na własne życie. Witkacy przyjmuje zaproszenie Bronisława Malinowskiego
do wzięcia udziału w ekspedycji badawczej na Nową Gwineę w której ma pełnić funkcję
rysownika i fotografa. Początkowo zatrzymują się na Cejlonie,po czym docierają do Australii gdzie dosięga ich wiadomość o rozpoczęciu I wojny światowej. Witkacy decyduje się wrócić do Europy i wziąć udział w walce. Przez Odessę dostaje się do Petersburga, gdzie dzięki protekcji mieszkającej tam rodziny zostje przyjęty do Pawłowskiej Szkoły Wojskowej, którą kończy w przyśpieszonym terminie i we wrześniu 1915r. w stopniu podchorążego
zostaje skierowany na front. Szybko zostaje dowódcą czwartej kompanii, a w uznaniu zasług wojennych w lipcu 1916 roku zostaje oficerem Lejb Gwardii Pułku Pawlowskiego w stopniu podporucznika. W lipcu tego roku na Ukrainie zostaje ranny podczas bitwy i już nie powraca na front.
W 1918r. przez Warsza dociera do Zakopanego. Jeszcze podczas pobytu w Rosji Witkacy rozpoczyna pracę nad swoim systemem filozoficznym i estetycznym, wynikiem czego jest książka "Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia" ukończona we wrześniu 1918r. Z Rosji przywozi artysta ogromną ilość kompozycji i portretów, które stanowią podstawę do przyjęcia go do grupy Formistów, których stanie się głównym rzecznikiem. Powstają dwa pierwsze dramaty: "Maciej Korbowa" i "Bellatrix" oraz "Nowa homeopatia zła" .
Następne pięć lat to okres najbardziej "płodny" w życiu Witkiewicza. Wydaje: "Nowe Formy w Malarstwie", "Szkice estetyczne" i "Teatr". Ponadto, pisze około trzydziestu dramatów.
Premiery jego sztuk odbywają się w Krakowie, Warszawie, Toruniu. Wraz z Formistami wystawia swoje obrazy w Krakowie, Warszawie, Lwowie, Poznaniu i Zakopanem.
W 1923r. Witkacy żeni się z wnuczką Juliusz Kossaka Jadwigą z Unrugów.
Około 1925r. Witkacy zmienia zasadniczy nurt swoich zainteresowań artystycznych. W malarstwie ograniczy się do portretu, który będzie traktował jako formę sztuki użytkowej i
żródło swego utrzymania. W literaturz porzuci dramat na rzecz powieści, którą uzna za "worek" który nie może być dziełem Czystej Formy, jednakże nadaje się dobrze doprezentowania poglądów autora. Rozpoczyna pracę nad powieścią "Pożegnanie Jesieni",
która ukaże się drukiem w 1927r. W tym samym roku Witkacy rozpoczyna współpracę z warszawskim dziennikiem "przegląd Wieczorny", w którym będzie publikował cotygodniowe felietony poświęcone głównie krytyce literackiej. W latach póżniejszych nawiąże współpracę z innymi pismami: "Polska Zbrojna", "Gazeta Polska","Pion", "Zet".
Kończy swoją trzecią powieść pt. "Nienasycenie", która zostanie wydana w 1930r.
Latem 1929r. Witkacy poznaje Czesławę Oknińską-Korzeniowską z którą odtąd będą go łączyć uczuciowe więzy aż do wspólnego choć przeżytego przez Oknińską samobójczego zamachu.
W 1931r. umiera matka Witkacego, a on sam przenosi się do "Witkiewiczówki", gdzie wynajmuje pokój u swej ciotki Marii Witkiewiczówny i gdzie mieszkać będzie do końca
W twórczym życiu Witkacego zaczyna teraz dominować filozofia.
W wydanej w 1935r. książce "Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie istnienia" wykłada swój system filozoficzny, który nazywa monadyzmem biologicznym.
W latach 1931-1932 pisze swoją ostatnią, najbardziej "filozoficzną" powieść "Jedyne wyjście", która ukaże się drukiem dopiero w 1968r. Wydaje również książkę znaną obecnie pod tytułem "Narkotyki". W 1935r. za twórczość literacką zostaje odznaczony Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury.
W 1936r. powstają "Niemyte dusze", które przed wojną zostaną opublikowane jedynie we fragmentach. Ostatnie lata życia poświęca itkacy prawie wyłącznie filozofii: publikuje artykuły, polemizuje z poglądami współczesnych filozofów oraz pisze dalszy ciąg swojego
głównego dzieła "Zagadnienia psychofizyczne". We wrześniu 1936r. bierze udział w Kongresie Filozoficznym w Krakowie. W 1938r. Witkacy pisze niezachowany dramat "Tak zwana ludzkość w obłędzie".
Widmo katastrofy , którą przeczuwa wyrażnie, sprawia, że Witkacy znajduje się w stanie głębokiej depresji. Początek roku 1939r. spędza w Warszawie, lipiec i sierpień w Zakopanem. W ostatnich dniach sierpnia ponownie wraca do Warszawy. 5 września 1939r.
wraz z Czesławą Oknińską opuszcza Warszawę i kieruje się na wschód. W połowie
września dociera do wsi Jeziory na Polesiu. 18 września na wiadomość o wkroczeniu Armii
Czerwonej do Polski, popełnia samobójstwo. Jego partnerka, mimo zażycia silnej dawki luminalu przeżyła.
Stanisław Ignacy Witkiewicz zostaje pochowany na wiejskim cmentarzu w Jeziorach.
Opublikowano dnia:
listopada 16, 2007
Więcej streszczeń na temat witkacy