Zenon Ziembiewicz, syn zubożałego
szlachcica i główny bohater „Granicy”, jako dorosły człowiek pragnął rzeczy najprostszej – żyć uczciwie. Starał się za wszelką cenę nie popełnić błędów ojca. Nie udaje mu się to – nawiązuje romans z Justyną Bogutówną, córką kucharki. Zenon nic nie obiecywał, planował szybkie zakończenie tej przygody. Niestety życie potoczyło się inaczej. Kto zawinił Justyna czy Zenon? Nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie.
Po powrocie z Paryża Zenon odnawia stosunki z Elżbietą, opowiada jej o Justynie, zapewniająć, że to już jest skończone. I wtedy popełnia te same błędy co ojciec – zwierza się ukochanej z grzeszków. Gdy spotyka załamaną śmiercią matki Justynę zaprasza ją do hotelu – ich romans się odnawia. Krzywdzi zarówno Elżbietę i Bogutównę. Spotyka się z nimi dwiema jednocześnie. Gdy Justyna zachodzi w ciążę Zenon zmusza ją do aborcji – jest mordercą własnego dziecka. Nie przejmuje się stanem psychicznym swojej kochanki i żeni się z Elżbietą. Razem próbją zapomnieć o przeszłości. Ale ona sama się upomina o swoje. Zenon pnie się do góry po szczeblach kariery, zostaje prezydentem miasta. Powoli zaniedbuje rodzinę, ciągle chodzi na polowania. Justyna targana wyrzutami sumienia
popada w depresję. Wykorzystuje Zenona do załatwienia sobie przacy. Ten w obawie o dobre imię zgadza się na wszystko, wplątując w ten dziwny układ żonę. I tak
zaczyna i powoli się swoisty trójkąt. Zenon zaczyna przypominać własnego ojca, jego małżeństwo staje się monotonne i wciąż pojawia się w nim Bogutówna. Justyna popada w paranoję i podejmuje nieudaną próbę samobójstwa – ten fakt cieszy Ziembiewicza. Kryzys w kraju odzwierciedla się w zachowaniu Zenona, staje się nerwowy i wyraźnie się czegoś boi. Problemy z była kochanką potęgują jego depresję. Będąc młokosem romas z Justyną traktował jak przygode, nie wplątywał w to uczuć. Niestety dziewczyna się zaangażowała i wciąż czekała na jego słowa. Aborcja ją „zabiła”. Liczyła się tylko zemsta – próbowała zabić Zenona. Tylko go kaleczy, ale kilka dni później Ziembiewicz popełnia samobójstwo.
Według mnie wina leży po obu stronach. Zenon wykorzystał naiwność Justyny. Na jego postępowanie mają wpływ różne determinanty. Najważniejszym był obraz amoralnego ojca, którego Zenon bał się powtórzyć. W początkowej fazie Justyna jest niewinna, ale po dokonaniu aborcji wykorzystuje wpływy Ziembiewicza aby polepszyc swoje życie. Jednak sumienie po stracie dziecka zabija najpierw ją a potem jego. Zenon zniszczył tę młodą kobietę. Zabił jej wnętrze i pozbawił uczuć. Justyna chciała pozbawić go miłości Elżbiety i życia. Obydwoje przekroczyli pewną granicę. Erotyczny związek Zenona z Justyną był odpowiedzialny za jej życiową tragedię, ale również za moralne i małżeńskie poniżanie Elżbiety. Ziembiewicz przegrał swoje życie, bo wyzbył się odpowiedzialności za nie. Justyna była zbyt słaba i samotna by móc udzwignąć „brzemie” przeszłości.
„Chodzi o to, że musi coś przecież istnieć! Jakaś granica, za którą nie wolno przejść, za którą przestaje się być sobą” - linia wyznaczająca taką granicę jest bardzo cienka. Zenon i Justyna podporzątkowali się instynktom i zmysłą dlatego przegrali walkę z własną postawą moralną!