Piękny wiktoriański dom, w nim dwoje zakochanych w sobie ludzi i ich wielkie marzenia o życiu wsród gromadki wesołych dzieci... Harriet i Dawid, bo właśnie o nich mowa, sami siebie określaja mianem zwyczajnych, niemodnych. Jedyne, czego pragna, to rodzinne szczęście. Marzenia zaczynaja się spełniać. Rodzi się Łukasz, przed upływem kolejnego roku Helena, nastepnie Janeczka i Paweł. Czwórka dzieci w ciągu sześciu lat, to dla rodziców powód do dumy. Nieco inaczej na wieści o kolejnych potomkach reaguje otoczenie młodej pary. Ludzie uważają, że taka liczba dzieci nie jest normą wśród europejskich rodzin.
Gdy Harriet zachodzi w kolejną, piątą już ciążę, komentarze nie milkną. Nawet w trakcie rodzinnych uroczystości pod pozorami dobrego humoru daje się wyczuć dezaprobatę i panującą wokół napiętą atmosferę. Również Harriet nie czuje się komfortowo. Dziecko, które w sobie nosi, rozpiera jakaś niewyobrażalna energia- przyszła matka czuje, jakby
jej ciało rozrywały
od środka szpony. Wykończona przebiegiem ciąży zaczyna brać środki uspokajające, jednocześnie obawiając się chwili, gdy przyjdzie jej spojrzeć w oczy swojemu nienarodzonemu jeszcze dziecku.
Gdy Ben, tytułowe "piąte dziecko" , przychodzi na świat, potwierdzają sie wszystkie obawy matki- od urodzenia jest bardzo silny, zawzięty, a jego przenikliwy wzrok przyprawia o dreszcze. Przy karmieniu gryzie Harriet tak dotkliwie, że kobieta ma posiniaczone piersi. Z upływem miesięcy sprawa jeszcze bardziej się komplikuje, gdy w niewyjaśnionych okolicznościach zostają uduszone pies i kot. Rodzina oraz znajomi coraz rzadziej odwiedzają dom Dawida i Harriet, nie tolerując budzącego w nich lęk dziwnego chłopca.
W końcu zapada decyzja-
piąte dziecko musi zostać oddane do specjalistycznego zakładu. Harriet na początku nie jest przekonana,
czy to słuszna decyzja, jednak w końcu przyznaje mężowi rację. Po Bena przyjeżdża wielki czarny samochód i oprócz kłopotliwego członka rodziny zabiera problemy, napięcia i nieprzychylne spojrzenia innych osób. Czyżby znów miała nastać sielanka? Nie. Więź macierzyńska okazuje sie silniejsza od chęci aprobaty społecznej i Harriet postanawia odwiedzić syna w zakładzie, sprzeciwiając się tym samym mężowi. To, co zastaje na miejscu, przekracza jej najczarniejsze wizje. Ben spętany kaftanem bezpieczeństwa leży we własnych odchodach, nie przejawiając oznak życia. Harriet bez chwili namysłu zabiera syna do domu, lekceważąc tym samym prawo i zdanie pozostałych domowników, którzy nie akceptują jej decyzji.
Od tej pory większość czasu poświęca swemu najmłodszemu dziecku, a gniazdo rodzinne powoli pustoszeje- starsze dzieci wybierają szkoły z internatem, mąż całkowicie oddaje się pracy... Mimo iż lekarze nie widzą u Bena oznak jakichkolwiek zaburzeń- stwierdzają, że mieśći się on w normie, matka cały czas widzi w nim odmieńca. Zastanawia się, czy przypadkiem nie jest przybyszem z kosmosu lub może człowiekiem z epoki lodowcowej. Jej trwoga przybiera na sile, gdy Ben zostaje przywódca szkolnego gangu. Od tej pory wiąże z nim i jego kolegami każdy napad, zbrodnię, gwałt, o którym usłyszy w telewizji.
W głębi duszy liczy na to, że któregoś dnia syn nie wróci do domu i wszystko bedzie tak, jak dawniej. Ale Ben zawsze wraca. Wraca i rujnuje świat jej marzeń. "Inność", którą wydała na świat, nigdy nie pozwoli powrócić jej do "normalnego" społeczeństwa.
Więcej recenzji na temat Piąte dziecko