II stásimon – jest już wyrazem współczucie dla Antygony, ale
jednak czyn jej określony jest jako „wina". Tylko że wina ta jest winą tragiczną, taki już jest los człowieka. Łańcuch cierpień i win – to życie pokoleń ludzkich, los Antygony jest tylko ogniwem w łańcuchu cierpień i win nieszczęsnego rodu Labdakidów. Wolne od cierpień i win są tylko „jaśniejące szczyty Olimpu".
III epeisodion – starcie ojca z synem. Haimon przemawia pod wpływem uczucia miłości do kobiety, co w oczach Kreona godne jest najwyższej pogardy. Pojawia
się też nowy motyw. Z opowiadania Haimona Kreon dowiaduje się, że lud, w którego imieniu , jak mu się zdawało, wydał swój wyrok, opowiedział się nie po stronie Kreona, lecz po stronie Antygony. Mimo to Kreon upiera się przy swoich racjach.
III stásimon – chór przekazuje swoje wrażenie z tej sceny, zakończonej ostrym starciem między ojcem i synem, śpiewając o potędze Afrodyty.
IV epeisodion – Antygona idzie na śmierć.
IV stásimon – chór i tu nie zapomina o tragiczności konfliktu dwóch prawd, o tragicznej winie Antygony. Nie przeszkadza to jednak wyrażać mu współczucie dla nieszczęśliwej. Dalej następuje wyliczenie tragicznych losów innych postaci mitu.
V epeisodion – przełom. Tutaj przemówi najwyższa instancja – bogowie. Kreon jednak i teraz nie ustąpi w słowach Tyrezjasza widzi przede wszystkim nowy akt oporu przeciw jego woli. Rzuca mu w twarz, że jest przekupiony. Upór Kreona w końcu złamie się, ale nic już nie da się naprawić.
V stásimon – promień nadziei, hymn do patrona Teb, Dionizosa. Nadzieja jednak okaże się złudna.
Tragedię antyczną kończy tzw. éxodos – jakby podsumowanie, którym chór poprzedza swe wyjście. W „Antygonie" wiadomość o tym, co zaszło za sceną, przynosi, jak zwykle w tragedii greckiej, „zwiastun". W tym wypadku jest nim jeden z tych, co towarzyszyli Kreonowi do zwłok Polonika i grobowca Antygony. Na wieść o śmierci Haimona i Antygony, żona Kreona – Eurydyka, popełnia samobójstwo. Jest to ostatnia kropla w kielichu goryczy, która wyższa sprawiedliwość każe wypić Kreonowi. Samobójstwo królowej, jak tego wymaga reguła teatru greckiego, odbywa się za sceną. Fakt ten pociąga potrzebę zjawienia się „zwiastuna z wnętrza" (exángelos), osoby opowiadającej o tym, co zaszło wewnątrz budynku scenicznego.
Zakończenie tragedii (éxodos), podobnie jak scena uprowadzenia na śmierć Antygony, ujęte są w formę muzyczną kommosu – lament złamanego Kreona oznajmia o zwycięstwie prawdy Antygony i „praw niepisanych".