TEMATYKA WOJENNA. LITERATURA FAKTU. Nacisk nie na
działania wojenne ale na takie obrazy jak : śmierć pozbawiona bohaterskiego patosu, nędza milionów ludzi, jaskiniowe życie mieszkańców osiedli przez które przechodzi front, wynaturzenia życia obyczajowego, społecznego, politycznego Władysław Reymont – cykl opowiadań-
Za frontem 1919 –
wojna jako bezsensowna i niezrozumiała destrukcja odwiecznego ładu, zamach na świętość prac rolnych, zaburzenie koła czau przyrody – z punktu widzenia chłopów
Juliusz Kaden – Bandrowski –
Łuk 1919 – wojna jako zachwianie równowagi i norm obyczajowych, powieść o seksulanym wyzwoleniu kobiety, oskarżenie społeczeństwa o marazm i egoizm
Stefan Żeromski –
Charitas 1919 – depatetyzacja wojny,
wartość moralna ofiary młodych zapaleńców. Oczyszczająca i odrodzeńcza rola cierpienia
Nałkowska –
Hrabia Emil 1920 – życie jako najwyższa wartość, witalizm
Zofia Kossak – Szczucka – Pożoga 1922 – relacja z przeżyć autorki, sceny okrucieństwa, obraz gwałtownie przerwanego życia całej formacji kulturowej: kresowego ziemiaństwa. Patron – Sienkiewicz
Parandowski –Dwie wiosny 1927 – pełen zachwytu opis wędrówki po starożytnych zabytkach Grecji, Sycylii, podróż w przestrzeni i w czasie – przejaw zaczynającego się wówczas
„powrotu do europy” : potęgowania się
europejskiej autoświadomości w polskiej kulturze Rozwój literatury faktu w różnych odmianach: pamiętnik, reportaż
autor: karolkol karolkol@gmail.com