Tom
drugi, zatytułowany „Dwie Wieże” (na który składa się księga trzecia i
czwarta), opowiada dalszych losach
rozbitej Drużyny, m.in. o skrusze i śmierci
Bormira, podróży Merry''ego i Pippina w pogoni za bandą orków przez stepy
Rohanu, w stronę Insengradu, i o tym, jak Aragorn, Legolas i Grilmli
bezskutecznie poszukiwali tej dwójki hobbitów, którym udało się uciec do
wielkiej puszczy – Fangornu, gdzie
spotkali enta Drzewca, tajemniczego władcę Fangornu
i pasterza drzew. U jego boku byli świadkami marszu entów na Insengrad –
siedzibę czarodzieja Sarumana,
który zbratał się z siłami Ciemności.
W
międzyczasie Aragorn i jego towarzysze spotkali jeźdźców Rohanu, którzy
rozprawili się z orkami, po czym udali się do Fangornu, gdzie niespodziewanie
spotkali się z Gandalfem, który powrócił z krainy śmierci i teraz został Białym
Jeźdźcem, choć jeszcze ukrytym pod szarym płaszczem. Razem udali się na dwór
króla Rohanu, Theodena, którego Gandalf uleczył i wyzwolił od złego doradcy,
Gadziego Języka, który był wysłannikiem Sarumana. Wraz z królem i wojownikami
Riddermarchii, Aragorn, Legolas i Grimli wyruszyli na wojnę przeciwko potędze
Insengradu i wzięli udział w rozpaczliwej, lecz ostatecznie zwycięskiej bitwie
o Helmowy Jar.
Później
Gandalf zaprowadził ich do Insengradu, gdzie zastali wszystko w gruzach,
zburzone przez entów, a Sarumana i Gadziego Języka zamkniętych w wieży Orthank.
Saruman został pozbawiony różdżki przez Gandalfa, ale sługa złego czarodzieja
cisnął za nim jeden z trzech palantirów – kryształów jasnowidzenia. W nocy sile
tego kryształu uległ Pippin i przez kontakt wzrokowy z kulą, mimowolnie
nawiązał łączność z Sauronem. Ta przygoda mogła się źle skończyć, nie tylko dla
niego, gdyż sprowadził nad stepy Rohanu jednego z dziewięciu Upiorów
Pierścienia – Nazgula, który zwiastował nadchodzącą wojnę. Gandalf oddał
kryształ Aragornowi, a Pippina wziął ze sobą i udał się do Gondoru, do Minas
Tirith.
W
tym momencie powracamy do Frodo i Sama, których dogonił Sméagol – Gollum, który
został ich przewodnikiem przez Martwe Bagna i spustoszony kraj w drodze do
Czarnych Wrót Mordoru. Nie było możliwości przejścia tej bramy, więc Frodo za
radą Golluma postanowił spróbować pewnej tajemnej ścieżki, pnącej się na przełęczy
w Górach Cienia, stanowiących zachodni mur Mordoru.
W
drodze natknęli się na zwiadowców armii Gondoru, którym dowodził Faramir, brat
Boromira. Faramir odgadł cel wyprawy, lecz mimo wszystko nie uległ pokusie,
pomógł hobbitom i usiłował ich ostrzec przed celem ich podrózy, przed przełęczą
Cirith Ungol, czyli Przełęczą Pająka. Gdy hobbici doszli do Rozstaju Dróg,
świat ogarnęły ciemności płynące z Mordoru, pod których osłoną Sauron wysyłał
swoje pierwsze pułki, z Królem Upiorów na czele. W tym momencie rozpoczęła się
Wojna o Pierścień.