Główną
bohaterką powieści jest Carrie White, córka Margareth i Ralpha White. Gdy
się urodziła jej ojciec już
nie żył.
Matka
naszej bohaterki
była kobietą religijną do granic możliwości. Wiele godzin
dziennie poświęcała na modlitwę. Wszelkie formy rozrywki czy przyjemności
uważała za śmiertelny grzech. Kontakt ze światem poza szkołą i posiadanie
jakichkolwiek znajomości było dla Carrie zabronione. Pozostawała więc w
izolacji, nielubiana, wyśmiewana i upokarzana przez rówieśników.
Margareth
miała w zwyczaju zamykanie swej córki na wiele dni w piwnicy bez żywności,
światła czy dostępu do toalety za popełnione, jej zdaniem, grzechy Carrie.
Córka
Margareth posiadała zdolności telekinetyczne. Jej pierwsze przejawy ukazały
się gdy nasza bohaterka miała około czterech lat, w czasie wymierzania jednej z
wcześniej wspomnianych pokut. Otóż na dom rodzinny Carrie runął deszcz
granitowych kamieni, wiercąc kratery w trawniku, wybijając szyby i powodując
ogromne zniszczenia. Jednak ani jeden głaz nie upadł poza granicami ich
posiadłości.
Niemniej
jednak jej zdolności dały o sobie znać w pełni dopiero gdy osiągnęła ona
dojrzałość płciową . Stało się to pod prysznicem, po lekcji wuefu. Carrie
wpadła w panikę, nie wiedząc co się dzieje i sadząc, iż wykrwawia się na
śmierć. Jej szkolne koleżanki wykorzystały to i zaczęły obrzucać ją podpaskami
oraz tamponami. Zwolniono ją z lekcji i upokorzona wróciła do domu.
Jedyną
osobą żałującą swojego zachowania wobec niej była Susan Snell, jedna z
najpopularniejszych dziewczyn w szkole. Aby uciszyć własne wyrzuty sumienia
namówiła swego chłopaka, Tommyego Rossa, aby poszedł na bal maturalny z Carrie.
Ta
mogła już wówczas siłą woli swobodnie poruszać najcięższymi przedmiotami.
Samodzielnie uszyła sobie suknię na przyjęcie. Musiała uciec się do siły, aby
odciągnąć matkę przed powstrzymaniem jej na udanie się na dancing. Pojawiła się
na nim przemieniona w piękną dziewczynę.
Ku
zdziwieniu Carrie wszyscy na zabawie przyjęli ją miło i z podziwem dla jej
urody. Świetnie się bawiła z Tommym tańcząc z nim przy wszystkich piosenkach.
Zostali wybrani na króla i królową balu. Jednakże pozostawała osoba, która
nienawidziła dziewczyny, a była nią Chris. Z ukrycia pociągnęła ona za sznurek
i wylała na Carrie dwa wiadra świńskiej krwi. Po chwili ciszy zgromadzony tłum
zaczął wyć ze śmiechu. Zrozpaczona dziewczyna wybiegła z sali. Wpadając w furię
pozamykała wszystkie wejścia do auli, uruchomiła alarmy przeciwpożarowe,
których woda wchodząc w reakcję z instrumentami elektrycznymi wywołała pożar.
Jedynie pojedynczym uczniom udało się uniknąć śmierci.
W
końcu całe miasto stanęło w ogniu za sprawą tytułowej bohaterki książki. Z
pomocą swoich telekinetycznych umiejętności spowodowała ona wybuchy na
wszystkich stacjach benzynowych znajdujących się w mieście i odłączyła wszelkie
hydranty przeciwpożarowe, aby uniemożliwić ugaszenie pożaru. Po uśmierceniu
większości ludności miasta udała się do domu, by tam dokończyć dzieła
zniszczenia i zabić Margareth White. Dokonała tego zatrzymując przepływ krwi w
jej żyłach. Jednak sama przed tym została przez nią poważnie zraniona. Wędrując
po okolicy, po kilkugodzinnych cierpieniach nastąpił jej zgon. Była przy tym
obecna Sue, która jako jedyna żałowała jej śmierci.