Już po pierwszych akapitach pomyślałam: jaka fajna książka. I jaka przyjemna para. Hanna i Paweł. Pobrali
się młodo, zaraz po dwudziestce, studenci, z miłości i trochę na wariata, po listownej znajomości. A później otworzyło się przed nimi małżeńskie życie. Zwyczajne. Jej nie było najlepiej w miłości, on nic o tym nie wiedział, on popadał w stany odrętwienia,
ona zastanawiała się, nad czym wtedy rozmyśla okazało się, że wcale się tak dobrze nie znają. On synek mamusi. Ona idealistka. Paweł... Panna... Ale to ich małżeńskie życie wcale nie jest sztampowe, ograne, przeciwne- fascynujące. O tym, co się im przytrafia, czytamy z wielkim zainteresowaniem. Pewnie dlatego, że Hanna,
bo to ona jest narratorem, od razu interpretuje te wydarzenia, a jest ciekawym i inteligentnym obserwatorem. Refleksyjna, poetycka i odważna - a przy tym doskonale mówi. Poprawnie, ładnym językiem, takim, jaki chcielibyśmy widzieć w książkach. I tyle w tym entuzjazmu, dobrej woli przeżycia ciekawego,wartościowego życia we dwoje. Życia w ogóle, bo Hanna dużo opowiada o samej sobie. O szczęsnej młodości, kuratelskiej opiece rodziców i o wolności, którą miało dać małżeństwo, ale stało się inaczej. Dobrze nam się robi, gdy możemy się czasem przejrzeć w związku innych ludzi, bezpiecznie, z pewnej odległości (bo to przecież nie o nas), a przy tym coś zrozumieć o sobie, czemuś zaprzeczyć (nie, u mnie tak nie jest) czymś się pochwalić (o, u nas jest znacznie lepiej). Świetna książka. Przeczytajcie koniecznie.
Więcej recenzji na temat Hanuś i Paweł