Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna

Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna

książki Streszczenie   według:majka24     Autor : nn
ª
 
Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna – podziemny kanał a właściwie sztolnia wybudowany w latach 1799 do 1863. Inicjatorem budowy i projektantem był Friedrich Wilhelm von Reden wraz z Johnem Baildonem. Projekt wzorowany był na podobnych rozwiązaniach w kopalniach angielskich. Sztolnia miała całkowitą długość 14,25 km. Wlot do Głównej Kluczowej Sztolni Dziedzicznej znajdował się w Zabrzu w dolinie rzeki Bytomki na wysokości 231,4 m n.p.m., gdzie łaczyła się z Kanałem Kłodnickim. Koniec sztolni był na terenie kopalni Król w Królewskiej Hucie. Spadek kanału wynosił 12.35 metra, czyli 0,87 m na kliometr. Jej szerokość wynosiła ok. 1,80 m a wysokość ok. 2,5 m. Sztolnia została wybudowana na średniej głebokości 38 metrów i była drążona w tempie od 177 metrów do 520 metrów na rok – w zależności od warunków geologicznych. Sztolnie drążono ręcznie. W miejscu gdzie sztolnia była drążona w skale nie stosowano obudowy, na pozostałych odcinkach wykonywano obudowę murowaną z kamienia lub cegły. Wentylacja sztolni odbywała się poprzez 22 otwory na powierzchnię tzw. świetliki. Budowa sztolni miała dwa cele: odwodnienie kopalń Luiza w Zabrzu i Król w Królewskiej Hucie oraz transport urobku łodziami do Kanału Kłodnickiego. Do sztolni podziemnymi chodnikami odprowadzały też wody dołowe kopalnie prywatne (tzw. gwareckie). W celu usprawnienia transportu sztolnia miała 5 mijanek oraz trzy porty. Zdolność transportowa wynosiła około 60 ton węgla kamiennego na zmianę.
Wzrost wydobycia węgla spowodował, że sztolnia miała za małą przepustowość. Węgiel był przeładowywany na barki u wylotu sztolni. Ze względu na wyczerpanie się płytko położonych pokładów węgla kamiennego, oraz na rezygnacje z jego odbioru przez odlewnię żeliwa Król (obecnie Gliwickie Zakłady Urzadzeń Technicznych) oraz rozwój transportu kołowego (drogowego i szynowego) najpierw zrezygnowano z transportu wegla. Rozwój nowoczesnych metod odwadniania kopalń w drugiej polowie XIX w. zmniejsza zainteresowanie funkcjonowaniem sztolni. Najpierw z odwadniania ta drogą rezygnuje kopalnia Król oraz kopalnie gwareckie. W okresie międzywojennym rezygnuje z niej kopalnia Luiza. W 1951 r. rozebrany zostaje ozdobny wylot sztolni odzdobiony napisem Glück Auf (odpowiednik używanego przez górników na Śląsku Szczęść Boże), a sama sztolnia zamurowana. Sztolnia była niewątpliwe nowatorskim projektem górniczym, lecz długi czas realizacji tego projektu – ponad 64 lata – spowodował, że w momencie ukończenia straciła na znaczeniu i pełniła jedynie funkcje pomocnicze. Od 2000 r. trwają próby udostępnienia odcinka o długości 2,5 km pod Zabrzem w celach turystycznych.
Opublikowano dnia: 22 czerwca, 2007   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.