Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Książki>Adam Mickiewicz - biografia (cześć 1)

Adam Mickiewicz - biografia (cześć 1)

książki Streszczenie   według:tusia1515     Autor : tusia1515
ª
 
Adam Mickiewicz przyszedł na świat 24 grudnia 1798. Jeden z pięciu synów Mikołaja Mickiewicza, oraz jego żony Barbary. Urodził się w Zaosiu pod Nowogródkiem na Białorusi. Jego ojciec był niezamożnym szlachcicem. Tuż po urodzeniu syna wraz z rodziną przeniósł się do Nowogródka, gdzie objął posadę adwokata przy miejscowym sądzie powiatowym. Matka Adama – z domu Majewska – podobnie jak ojciec pochodziła z drobnej szlachty. Przyszły poeta rozpoczął tu naukę szkolną w prowadzonej przez dominikanów szkole. Bardziej szczegółowych wiadomości o życiu Mickiewicza przed wyjazdem do Wilna w 1815 roku, możemy dowiedzieć się z artykułu „O życiu i pismach Mickiewicza” napisanego przez Antoniego Małeckiego, a wydanego w poznańskim „Orędowniku Naukowym” z roku 1842. Małecki wiedze swą zaczerpnął z biografii poety napisanej przez literata francuskiego Ludwika Leonarda Lomenie`a, którą ten zamieścił w swojej książce pt. „Galerie des Contemporains illustres”, zawierającej życiorysy wielu znakomitych twórców ówczesnej epoki. O dzieciństwie artysty wiemy również dzięki pamiętnikowi napisanemu przez jego brata - Franciszka Mickiewicza. Obydwa przekazy różnią się trochę od siebie, Małecki był zafascynowany twórczością Mickiewicza, jego biografia pomija ważne szczegóły, które nie odpowiadały jego poglądowi na „poetę doskonałego”. Jednak możemy z nich wywnioskować że już jako dziecko Mickiewicz przejawiał zdolności artystyczne. Był młodym, zdolnym uczniem, duże wrażenie wywarł na nim pożar w Nowogródku, po którym jako 12 letni chłopiec napisał wiersz pt.: „Pożar”. Krytykował w nim zachowanie pułku huzarów, oraz „z łupiestwa sławnej policji”. Utwór wywarł duże wrażenie na mieszkańcach Nowogródka. Jako młody chłopak lubił bawić się „w wojnę”, był koleżeński, szanowany przez przyjaciół. Został obdarowany stanowiskiem arbitra w zatargach uczniowskich. Po zakończeniu nauki w szkole nowogródzkiej Mickiewicz udał się do Wilna, gdzie rozpoczął naukę na tamtejszym uniwersytecie. Rozpoczął ją na wydziale matematyczno – przyrodniczym, jednak po pierwszym półroczu przeniósł się na wydział literatury i sztuk wyzwolonych (odpowiednik dzisiejszego wydziału filologicznego). Otrzymał również stypendium odrobkowe, które zobowiązywało go do podjęcia pracy nauczyciela po ukończeniu nauki. Ówczesne Wilno to centrum kulturowe ziem litewsko – ruskich, które zostały przyłączone do cesarstwa rosyjskiego. Na naukę przyjeżdżali tu synowie najzamożniejszej szlachty litewskiej i ruskiej. Na uniwersytecie wykładali uczeni polscy, jak i sprowadzeni przez kuratora Adama Czartoryskiego z zagranicy.
Na uczelni wykładano literaturę z epoki oświecenia, w Wilnie działały również organizacje zakładane przez profesorów uczelni, propagowały one nauki oświeceniowe. Miało to ogromne znaczenie dla młodego poety, jego pierwsze utwory napisane zostały w stylu klasycznym. Były to przeróbki dzieł Woltera „Mieszko książę Nowogródzki”, „Pani Aniela i dziewica Orleańska” – wszystkie z roku 1817. Mickiewicz pisał te utwory dla powołanego w 1817 roku Towarzystwa Filomatów. Była to organizacja tajna skupiająca studentów starszych roczników, oraz absolwentów. Przy Towarzystwie powstawały inne organizacje jak Związek Przyjaciół zwany Klubem założony w 1819 roku. Do towarzystwa przyjmowano tylko najzdolniejszych uczniów, początkowo celem Filomatów było samokształcenie. Członkowie starali się pisać różne utwory oświeceniowe, które potem były przez wszystkich omawiane. Mickiewicz tak mówił na posiedzeniu Wydziału I 29 września 1818 roku: „(...) orzeźwiamy, wzmacniamy, podnosimy wiedzę myślenia, uczymy się mieć zdanie własne, kiedy przeciwnie, wydawszy się z daleko wyższymi od nas w badanie jakiegokolwiek rodzaju, zagłuszeni sofizmatami, obarczeni tysiącami dowodów, często może niesłusznych, wyrzec [się] własnego zdania i cudze tylko myśli powtarzając, echem być musimy.” Filomaci przywiązywali dużą wagę do literackich umiejętności kandydata. Jak mówił Mickiewicz: „(...) pismo oryginalne lub tłumaczone, wierszem lub prozą, w rodzaju bądź poważnym i uczonym, bądź do zabawy służącym... [autor zaś] szczególniej na ukształcenie gustu i stylu wzgląd mieć powinien.” Mickiewicz pisał dla Filomatów wiersze programowe, np. napisany w 1818 roku „Już się z pogodnych niebios oćma zdarła smutna”. Utwór określał cele i charakter Towarzystwa, pokazywał młodym adeptom jakie były ich cele i co powinni w sobie rozwijać. Po jakimś czasie do głosu zaczęły dochodzić hasła patriotyczne, jednak bardzo mgliste, zdawano sobie sprawę z niebezpieczeństwa oraz konsekwencji wywołanych odkryciem organizacji przez władze.
Opublikowano dnia: 04 marca, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.