KOCHAĆ JAK KMICIC, WALCZYĆ JAK WOŁODYJOWSKI I RADZIĆ JAK ZAGŁOBA
„Potop” Henryka Sienkiewicza to powieść, która miała podnieść na duchu społeczeństwo polskie, będące pod zaborami. Miała dawać nadzieję na wolność ojczyzny i przypominać o tym jak kiedyś Polacy potrafili walczyć, dlatego autor powieści świadomie podkreśla motywy zwycięskie, a przegrane sprytnie omija, opisując je w kilku zdaniach. Tak, więc „Potop” jest powieścią historyczną. Henryk Sienkiewicz, aby urzeczywistnić wydarzenia historyczne opisane w książce, wprowadza postacie autentyczne takie jak: Jan Kazimierz, Stefan Czarniecki, Janusz i Bogusław Radziwiłł. Jednak autor ukazuje także postacie fikcyjne, dzięki którym rozbudowuje i urozmaica fabułę powieści. Tym postaciami są między innymi Andrzej Kmicic, Michał Jerzy Wołodyjowski i Onufry Zagłoba. To właśnie oni wierzą bezgranicznie w zwycięstwo Polski.
Jedną z najważniejszych postaci jest Andrzej Kmicic, chorąży orszański, którego poznajemy jako sławnego żołnierza. Jest on wojownikiem z krwi i kości, ma porywczy charakter, zabija z zimną krwią. Wydawałoby
się, że nie ma skrupułów i jest niezdolny do miłości, to jednak w jego sercu znalazła miejsce miłość do Oleńki Billewiczówny. Była to miłość od pierwszego wejrzenia. Kmicic utracił uczucie dziewczyny z powodu własnej głupoty i porywczości. Chcąc to naprawić zaczął wszystko robić, aby ją odzyskać. Miłość Oleńki zaślepiła go i nie pozwalała racjonalnie myśleć i przewidywać skutków jego czynów, dlatego z początku Kmicic targnął się na porwanie Billewiczówny do Lubicza. Ten nieprzemyślany krok w konsekwencji doprowadził do pojedynku między Wołodyjowskim, a Kmicicem. Przegrany pojedynek przyczynił się do tego, że Andrzej zaczął bezwiednie służyć wrogowi Polski, Radziwiłłowi. Przyczyną tego zaślepienia, jest chęć zamazania swojej winy, aby zmienić swój wizerunek w oczach ukochanej. Prawdziwe zamiary Radziwiłła przyczyniają się do tego, że Kmicic dopiero teraz rozumie swój błąd i zaczyna służyć ojczyźnie. Przejawia się to min: w obronie Częstochowy, poświęcenia swojego życia dla ocalenia Jana Kazimierza, a także częste walki przeciwko Szwecji. Motywacją do tych czynów była miłość do Oleńki, wierzył, że zdobywając sławę człowieka prawego, walecznego, prawdziwego obrońcy ojczyzny uzyska przebaczenie Billewiczówny. W dodatku Kmicic przez lata rozłąki pozostawał wierny swojej ukochanej, opierał się nawet wdziękom Anusi, która rozkochiwała w sobie wszystkie serca. Gdy po latach zasłużony i okryty sławą spotkał Billewiczównę, uzyskał jej przebaczenie i został z nią już na zawsze. Tak wypełniła się zapisana w testamencie wola nieboszczka Herakliusz Billewicza.
Następną postacią, która zasługuje na miano waleczności jest Michał Jerzy Wołodyjowski. Z wyglądu jest niepozorny, niski i chudy, to jednak wprawia swoich przeciwników na polu bitwy w wielkie zakłopotanie, uchodzi za doskonałego rycerza. Z natury jest człowiekiem bardzo czułym, pogodnym i opanowanym. Dzięki swojej niezrównanej odwadze i waleczności nazywany jest pierwsza szablą Rzeczpospolitej, a także ze względu na swój niewysoki wzrost małym rycerzem. W swoich czynach kieruje się miłością do ojczyzny, oddaniem królowi i sprawiedliwością. Bardzo dobre władanie szablą gwarantuje mu zwycięstwo w każdym pojedynku, natomiast rozwaga czyni go sławnym w całej ojczyźnie. Wołodyjowski był skromny, znielubił się chwalić swoimi zwycięstwami. Nie walczył dla pieniędzy lub sławy, lecz dla dobra ukochanego kraju. Potrafił przewidzieć ruch wroga i odpowiednio opracować taktykę obrony. Sienkiewicz przedstawił Wołodyjowskiego jako idealnego wojownika, któremu można było zawsze zaufać i powierzyć największe tajemnice.
Kolejnym ważnym i ciekawym bohaterem „Potopu” jest Onufry Zagłoba. Jest to człowiek niesamowicie dowcipny, sprytny i zuchwały. Sienkiewicz przedstawia go jako osobę, która potrafi wybrnąć nawet z takich sytuacji, gdzie opanowuje go tchórzostwo. Posługuje się poufałością i swobodą w mówieniu. Chociaż jest przez swoich towarzyszy traktowany jak żartowniś to jednak wszyscy się z nim liczą i nikt nie okazuje mu zlekceważenia. Jest samochwałą, lubi opowiadać historyjki mówiące o jego nieprawdopodobnej odwadze i wielkich czynach. Także lubi dobrze zjeść i popić. Zawsze ma głowę na karku, wskazuje na to zajście z Rochem. Zagłoba podstępem przechytrza go wmawiając mu o ich pokrewieństwie. W konsekwencji upija Rocha, sam niepostrzeżenie ucieka i sprowadza pomoc, aby wybawić swoich towarzyszy. Dzięki swojemu sprytowi, wielomówności zawsze wychodzi cało z opałów.
Powyżej opisani bohaterowie to ludzie o odmiennej naturze. Każdy jest indywidualnością. Kmicic to postać porywcza, waleczna mściwa, niepohamowana w czynach, ale jednocześnie zdolna do prawdziwej miłości. Wołodyjowski to wspaniały rycerz, człowiek oddany ojczyźnie, perfekcyjnie władający mieczem, zaś Zagłoba to bohater sprytny, dowcipny, potrafiący wyjść zawsze cało z każdej sytuacji.
Opublikowano dnia:
lutego 25, 2006
Więcej recenzji na temat KOCHAĆ JAK KMICIC, WALCZYĆ JAK WOŁODYJOWSKI I RADZIĆ JAK ZAGŁOBA