Na dworze było zimno. Mała
dziewczynka musiała iść, by sprzedać chociaż kilka pudełek zapałek. Kiedy chciała przejść przez
ulicę, zgubiła jednego kapcia, gdyż uciekała przed przejeżdżającym powozem. Drugiego porwał jej jakiś chłopiec. Zrobiło się bardzo mroźno.
Dziewczynka usiadła w kącie między dwoma domami. A by się ogrzać, postanowiła zapalić jedną
zapałkę. Nagle przed jej oczami ukazał się wielki, żelazny piec, od którego biło niezmiernie wielke ciepło. Dziewczynka wystawiła nóżki ku niemu, by się ogrzać. Nagle światełko zgasło.
Postanowiła zapalić drugą zapałkę. W świetle rozbłysnął pięknie nakryty stół, a na samym jego środku pięknie upieczona gęś. Pieczeń zaczęła biec w stronę dziewczynki i... światełko zniknęło.
Zapaliła następny patyczek i zobaczyła choinkę- piękną, zieloną, ozdobioną choinkę. Lecz ten obraz szybko zmył się sprzed jej oczu. Nagle na niebie pojawiła się spadająca gwiazda. Ktoś umarł, a jego dusza leciała do nieba... Tak mówiła jej babcia.
Prędko zapaliła trzecią zapałkę. Jej oczom ukazała się starsza kobieta. Była to jej babka. Dziewczynka zaczęła ją prosić, aby ją ze sobą wzięła i zapaliła całe pudełko zapałek, by obraz ukochanej osoby nie zniknął.. Babcia wzięła ją na ręce i odleciały do nieba.
Nazajutrz wszyscy przechodnie patrzyli ze współczuciem na ciało leżącej dziewczynki. Mówili, że chciała się ogrzać. Mieli rację. Ale nikt nie wiedział, co widziała przed śmiercią.