Nie znałam dotąd żadnej z książek tego pisarza. Zaciekawiona tymi dwoma minipowieściami będącymi wydarzeniem literackim roku 2006, sięgnęłam po nie z pewną niecierpliwością. Rzecz jest głęboka. Budzi refleksje, prowokuje do dyskusji i polemiki na temat polskości. To historie życia dwóch mężczyzn, których los został wpisany w wojenne dzieje przełomu XIX i XX wieku rozgrywające się na ziemiach polskich i wschodnich. Tytułowy bohater, Hubert Stankiewicz, to syn powstańca. W wieku pięciu lat jest świadkiem okrutnej śmierci ojca, którego znieważył Kozak. To przeżycie na zawsze pozostawiło ślad w jego psychice, choć nie nosił w sobie nienawiści. Mając dziesięć lat, opuszcza Polskę. W Rosji kształci się i kończy szkołę wojskową. W wojsku służy jako zawodowy oficer. Do Polski powraca wezwany na pogrzeb matki. Pobyt w Polsce należy do udanych, ale nie przynosi przełomu w jego dotychczasowym życiu. Hubert nie czuje wzruszenia człowieka, który po latach wraca do kraju. Wszystko wydaje mu się obce. Nie raduje go ojcowski testament. Niestety, w jego sercu nie ma miłości ani do ojca ani do Polski. Z pewnością dlatego, że matka nie kultywowała tych pamięci w ich rodzinnym domu. Stankiewicz jest człowiekiem nieszczęśliwym, moralnie obojętnym, bez tożsamości narodowej. Nie jest mu bliska również Rosja. Nie ma w nim tęsknoty, marzeń i nadziei, które przecież nadają sens życiu. Choć odczuwa niepokojący smutek z powodu upływającego czasu, mijającej młodości, nie robi nic, aby cokolwiek zmienić w swoim życiu. Całe życie samotny, umiera samotnie na obczyżnie, nawet jego grób jest opuszczony. To żałosny bohater, jednak odczuwam pewną życzliwość Autora względem niego. Postacią-bohaterem konfrontacyjnym do Stankiewicza, jest major Maksymilian Rogoyski. Podobnie jak Stankiewicz,nosi w sobie traumatyczne doświadczenie z dzieciństwa- obraz odchodzącego ojca. Ale ostrzeżenie ojca o odpowiedzialnym życiu nie bierze sobie do serca. Obaj bohaterowie żyją na własny rachunek. Mają możliwości, aby podejmować odpowiednie decyzje i żyć godnie, ale nie podejmują takich działań. Rogoyski po pięciu latach powraca z wojny do domu. Nie jest człowiekiem samotnym, ma rodzinę: żonę i synka, ale nie okazuje jej miłości, ciepła, serdeczności. To postawa człowieka obcego. Oderwany od rzeczywistości, wpada w otchłań czasu z psychiką okaleczoną na skutek wojny. Książka pięknie wydana z widokiem zimy na tytułowej okładce, adekwatnie przystaje do dramatycznych wydarzeń fabuły, do zimowego powrotu bohatera z wojny, do jego jakby sennego życia. Fabułę rozświetlają piękne, fotograficzne opisy przyrody, ciekawe, poruszające porównania. Postaci kobiece są drugoplanowe, i nie są należycie traktowane przez mężczyzn. Lektura tej książki na czasie, ale nie można jej zaliczyć do lekkich ani łatwych. Ważna - dla uważnych Czytelników. paprotkaNapisz swoje streszczenie tu.
Więcej recenzji na temat "Stankiewicz.Powrót"