Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Budowa RNA

książki Streszczenie   według:carooo1     Autor : carooo1
ª
 
Budowa RNA Nić RNA jest bardzo podobna do pojedynczej nici DNA. Są jednak między nimi istotne różnice. Po pierwsze, cukier zawarty w RNA to ryboza, a nie deoksyryboza (ryboza zawiera grupę –OH w miejscu atomu wodoru deoksyrybozy). Po drugie, zamiast tyminy (t) RNA zawiera uracyl (u). Nici RNA mają różną długość: od około 100 do kilku tysięcy nukleotydów. Nukleotydy połączone są tak samo jak w DNA: grupa fosforanowa łączy atom węgla 5'-rybozy z atomem 3'-rybozy sąsiedniego nukleotydu. Większość kwasów nukleinowych w komórce to RNA. Jest go 5 do 10 razy więcej niż DNA. Są różne klasy RNA – zestawiono je w tabeli poniżej. Większość znajduje się we wszystkich komórkach i bierze udział w translacji, czyli syntezie białek. Najliczniej występującą klasą RNA jest rybosomowy RNA (rRNA), którego jest kilka różnych rodzajów. Występują one we wszystkich komórkach, jakkolwiek ich struktura u różnych gatunków jest odmienna. U danego gatunku każdy z rodzajów rRNA ma zawsze taką samą ściśle określoną sekwencję nukleotydową, tak więc każda z tysiąca jego kopii w każdej komórce organizmu jest identyczna. Natomiast cząsteczki informacyjnego RNA (mRNA od angielskiej nazwy messenger RNA) stanowią niesłychanie złożoną mieszaninę cząsteczek o najrozmaitszych sekwencjach nukleotydowych. Przyczyny różnic między poszczególnymi klasami RNA staną się jasne, kiedy omówimy funkcje, jakie pełnią one w komórce. W odróżnieniu od DNA, cząsteczki komórkowego RNA są zwykle jednoniciowe, jednak wiele z nich zawiera krótkie sekwencje komplementarne do innych odcinków tej samej cząsteczki. Takie komplementarne sekwencje mogą tworzyć wiązania wodorowe, kiedy zbliżą się do siebie (na przykład sekwencja 5'–UAUUC–3' może łączyć się z sekwencją 3'–AUAAG–5' położoną w innym fragmencie, jeśli obie nici złożą się ze sobą). Często takie powstające w obrębie cząsteczki struktury przestrzenne mają zasadnicze znaczenie dla pełnionych przez RNA funkcji. Najlepiej poznaną klasą RNA, w której takie struktury są niezwykle ważne, jest transportujący RNA (tRNA od nazwy angielskiej: transfer RNA, zwany też przenośnikowym RNA).
Schematy struktury przestrzennej cząsteczki tRNA pokazano na rycinie obok. Komplementarne pary zasad w zwiniętej pojedynczej nici mogą ulec rozerwaniu w podwyższonej temperaturze, podobnie jak w przypadku podwójnej helisy DNA. RNA może tworzyć nawet długą podwójną helisę, jednak w komórkach sytuacje takie zdarzają się rzadko, ponieważ zazwyczaj nie ma w nich tak długich nici komplementarnych. W odróżnieniu od replikacji DNA, efektem syntezy RNA jest tylko jedna nić. W odpowiednich warunkach pojedyncze nici RNA i DNA o komplementarnych sekwencjach mogą utworzyć podwójną helisę RNA–DNA. Wtedy uracyle RNA łączą się z adeninami DNA, zaś adeniny RNA z tyminami DNA. Dzięki powstawaniu takich hybrydowych połączeń możliwe są najrozmaitsze laboratoryjne manipulacje kwasami nukleinowymi; na przykład stopień komplementarności sekwencji wyizolowanych RNA i DNA mierzy się sprawdzając ich zdolność do tworzenia podwójnej helisy RNA-–DNA. Rycina poniżej pokazuje sposób, w jaki można oszacować stopień komplementarności między sekwencjami DNA i RNA.Najpierw rozplata się (poddaje denaturacji) podwójną helisę DNA, umieszczając go w podwyższonej temperaturze. Następnie do roztworu DNA dodaje się RNA i obniża temperaturę. Cząsteczki łączą się wówczas ze sobą dzięki powstawaniu wiązań między zasadami w komplementarnych regionach DNA i RNA. Nie związane, niekomplementarne, jednoniciowe fragmenty są następnie usuwane za pomocą specjalnych enzymów. Ilość pozostającego kwasu nukleinowego w postaci podwójnej helisy świadczy o stopniu komplementarności badanych cząsteczek.
Opublikowano dnia: 07 stycznia, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.